Bir Gazi'nin umut öyküsü…
"İnsan hayatını iki kapılı bir hanın arasındaki uzun ve ince bir yola benzetmişti Aşık Veysel. Hangi noktasında olduğumuzu bilmeden yaşadığımız ince çizgili bir yol. Bu yol bazen kopma noktasına kadar gelebilen bir yoldu. İşte koptu kopacak dediğim o an 29 Temmuz 1993 sabahıydı. O gün, yani mayının gözlerimi aldığı gün, iki kapılı hanın hem sonunda hem de başında olduğumun farkında bile değildim. Kapının biri kapanıyor, diğeri sürprizlerle dolu bir biçimde açılıyordu." Bu sözlerle başlıyor "Gözlerimi İstiyorum" adlı kitabına Gazi Hüseyin Özlük. 1993 yılının 29 Temmuz sabahına uyandığında, gökyüzünü son kez gördüğünü bilmiyordu elbet. O günden sonra, "kapanan kapıları", yeniden ve yeniden açmayı başarabilecek kadar güçlü olduğunu da… Terör malulü Gazi Hüseyin Özlük, mayın patlaması sonucunda iki gözünü, sol elinin dört parmağını ve işitme yeteneğinin yüzde ellisini kaybetmiş. Kaybetmiş ama acıyla geçen ilk yılların ardından hayata sımsıkı tutunmayı da bilmi...